Een verschrikkelijke vrijdag (Pagina 07)

Christus ervan gedronken had zei hij: ‘Het is volbracht.’ Johannes vermeldt: ‘En Hij boog het hoofd en gaf de geest.’
De vrijdag ging ten einde en de sabbat, waarop dat jaar tevens het joodse Pasen viel, naderde. En op de sabbat mochten er geen joodse lijken aan het kruis blijven hangen. Daarom waren er al leden van het Sanhedrin naar Pilatus gegaan om hem te vragen de executie te beëindigen door de benen van de veroordeelden met het crurifragium te doen verbrijzelen. De ervaring had immers geleerd dat de dood dan spoedig door shock en verstikking intrad. Dit gebeurde bij de beide dieven maar niet bij Jezus, want die was toen al gestorven. Pilatus wilde dit aanvankelijk niet eens geloven toen een zekere Jozef van Arimatea, een vooraanstaand lid van het Sanhedrin, hem dat kwam vertellen. Pilatus ontbood de commandant van het executiepeloton, de hoofdman over honderd, zoals de Statenbijbel het woorden ‘centurion’ vertaalt. Die bevestigde de mededeling van Jozef van Arimatea. Hoewel lid van de Grote Raad, had Jozef niet meegedaan met het schijnproces. Hij sympathiseerde in het geheim met de rabbi uit Nazareth en vroeg namens de familie het stoffelijk overschot op. Dat werd hem ook gegeven nadat de borst van de dode met een lans was doorboord. Zo luidden immers de Romeinse reglementen. Volgens Johannes 19:34 stroomde er toen water en bloed uit de wond. Dit is altijd als een soort wonder beschouwd. Maar het verschijnsel is medisch zeer wel te verklaren. Door het terminale falen van het hart, de eerder vermelde decompensatio cordis, had zich waarschijnlijk oedeemvocht opgehoopt in de longen en in de ruimte tussen de longen en de borstwand. Dat vocht liep er het eerste uit, later gevolgd door bloed. Het Schriftwoord was vervuld: ‘Geen been zal van Hem verbrijzeld worden’ en ‘... zij zullen zien op Hem die zij doorstoken hebben’ (joh. 19:36-37).Aan het einde van de middag was de verschrikkelijke vrijdag voorbij. De joodse wet was ernstig overtreden, evenals de Romeinse. Naast het klassieke joodse paasfeest dat de verlossing van het volk Israëls uit de Egyptische slavernij herdenkt, zou een ander paasfeest ontstaan. Uit het drama van Golgotha ontwikkelde zich een nieuwe religie, het Christendom. Daar heeft Christus zelf nooit iets van afgeweten want hij stierf als een vrome jood. Doch die nieuwe religie heeft wel geleid tot een spanningsveld tussen Christenen en het volk van Jezus zélf Dit verschil in inzicht heeft, samen met de tekst in Mattheus 27:5, miljoenen joodse medemensen het leven gekost. En tot in onze tijd heeft het leeghoofdig gebrul van het tuig voor het Romeinse bureau in Jeruzalem de unieke boodschap overstemd die Jezus van Nazareth ons na tweeduizend jaar nog steeds te bieden heeft. Het is een geschenk van het volk Israëls, een religieuze filosofie, berustend op een uniek godsbeeld als drijvende energie in het universum, als scheppende kracht, als bron van leven en als ethische maatstaf van het menselijk bestaan. Het belang hiervan werd zelfs aan de orde gesteld door een Farizeeër. Deze vroeg Jezus eens: ‘Meester, wat is het grootste gebod in onze wet?’ En de meester ant-woordde, verwijzende naar Leviticus: ‘Gij zult den Here, Uwe God liefhebben met geheel Uw ziel, met geheel Uw hart, uit geheel Uw verstand en uit geheel Uw kracht. En het tweede, daaraan gelijk is: Gij zult Uw naaste liefhebben als Uzelf. Een ander gebod, groter dan deze bestaat niet. Aan deze twee geboden hangt de ganse wet en de Profeten’ (Matth. 22:36-40, Marc. 12:30-31). Het is deze boodschap waarvan de geharde centurion van het executiepeloton misschien een vaag vermoeden kreeg toen hij aan het eind van die verschrikkelijke vrijdag de dode in het gezicht keek en met militair respect opmerkte: ‘Vere hic homo iustus erat!’, wat betekent: ‘Waarlijk, déze mens was rechtvaardig!’ (Luc. 23:47)

 

Moge de Here u rijkelijk zegenen...!!!